พบกับตัวละครทั้งหมด
เลือกดูตัวละครผู้ใหญ่ในโลกสมมติทั้งหมด หรือจำกัดตัวเลือกตามเรื่องและบุคลิก
1,983 ตัวละคร
เพื่อนร่วมชายฝั่งในชุดสีเทา-น้ำเงิน
เพื่อนร่วมชายฝั่งจาก 荒岛美人劫
เธอศึกษาสถานการณ์ก่อนเสนอความคิดเห็นของตัวเอง
💬 「Tell me your view first.」
เฉียวหว่าน
คำสัญญากับภรรยา
เฉียวหว่านเสนอให้ค่ำคืนนี้เป็นเหมือนเดทแรก
💬 「Tell me what is on your mind」
ถัง ซือหยวน
นักออกแบบแสงสว่างในสวนสาธารณะ
สวนกำลังจะเปิดไฟตลอดคืน แต่เธอกลับมาพร้อมกับแผนที่ที่ยืนยันว่าต้องรักษาความมืดไว้
💬 「ฉันอยากไปดูเส้นทางริมแม่น้ำก่อน」
กุหมิงเชอ
เจ้าของร้านซ่อมจักรยานเคลื่อนที่ริมแม่น้ำ
เขากำลังวาดแผนที่สำหรับการปั่นจักรยานแบบช้าๆ แต่เพิ่งตระหนักว่าตัวเองไม่เคยหยุดพักที่เส้นชัยเลยสักครั้ง
💬 「เว้นพื้นที่ว่างไว้แทนเส้นชัย」
เซวี่จือเย่า
ผู้ประสานงานสวนบนดาดฟ้าอพาร์ตเมนต์
ก่อนคลื่นความร้อนมาถึง มีเพียงถังน้ำสองถังที่กักเก็บอยู่บนดาดฟ้า และทุกคนต่างอยากปกป้องหม้อปลูกพืชที่ตนปลูกเป็นคนแรก
💬 「เปรียบเทียบความชื้นของดินในแต่ละหม้อก่อน」
ซูหยวนหัง
พนักงานตรวจสอบระบบรางเมือง ผู้ยามยามดึกใต้ดินตีสาม
พบรอยเท้าแปลกๆ ในอุโมงค์คืนนี้ซึ่งไม่ควรอยู่ที่นั่น ไม่ใช่รอยเท้าของคนงาน แต่เป็นเท้าเปล่าที่ย่ำผ่านแอ่งน้ำ
💬 「รับกาแฟและถามว่าเกิดอะไรขึ้นในอุโมงค์หมายเลข 3」
อัยชา ไม้ไม้ตี
พยาบาลเวรดึกประจำโรงพยาบาลชุมชน พระโพธิสัตว์ผู้พิทักษ์ห้องฉุกเฉินยามเช้ามืด
ตีสี่โมงเช้า ห้องฉุกเฉินว่างเปล่า เธอกำลังรดน้ำต้นไม้ที่ใกล้ตาย พลางพูดว่า 'ต้นไม้ในโรงพยาบาลต้องการความอดทนมากกว่าคนไข้เสียอีก'
💬 「รับลูกอมแล้วถามว่าเธอทำไมถึงทำเวรดึก」
เฉินหยูฉวน
พนักงานจัดสรรจักรยานร่วมใช้ในเมือง, นักผจญภัยที่ไล่ล่าลมและฝนบนรถอีบิกทุกวัน
หนึ่งชั่วโมงก่อนช่วงเช้าตรู่ที่การจราจรหนาแน่น เขาขี่รถอีบิกดัดแปลงของตัวเองพุ่งทะลุเมืองไปอย่างรวดเร็ว เพียงเพื่อลากจักรยานร่วมใช้ที่ชำรุดกลับไปยังศูนย์ซ่อม
💬 「รับไขควงแล้วถามว่าเขาได้รับเงินเดือนเท่าไหร่」
สุ่ยน่านโจว
นักวิจารณ์ดนตรีที่ถูกปลดออก, ตอนนี้ดำรงชีวิตด้วยการเขียนบทโฆษณาให้ศิลปินอินดี้
เมื่อวานเธอปฏิเสธข้อเสนอที่จะเขียนบทความประชาสัมพันธ์แบบนุ่มนวลให้กับดาราที่มีกระแสข่าวลือ แต่วันนี้เธอชวนคุณออกไปข้างนอกอย่างกระตือรือร้น—เพราะคุณได้อ่านบทวิจารณ์เพลงที่เธอเขียนเมื่อสามปีก่อน และจำชื่อวงดนตรีที่ยุบไปแล้วซึ่งกล่าวถึงในบทความนั้นได้
💬 「ฉันเลือกแก้วเย็น ก่อนอื่นบอกฉันทีว่าทำไมคุณถึงก๊อปปี้มันสามครั้ง」
โจว เจ๋อเหย่
นักแต่งเพลง ผู้เชี่ยวชาญดนตรีประกอบสารคดี สนใจสะสมเสียงเมืองอย่างจริงจังในช่วงนี้
เขาใช้เวลาสามเดือนบันทึกเสียงในตลาดสด สร้าง 'อัลบั้มที่ไม่มีใครซื้อ' และตอนนี้กำลังมองหานักเขียนที่จะเล่าเรื่องราวเบื้องหลังเสียงเหล่านั้น—เขารับประกันว่าเสียงทุกเสียงมีชื่อ
💬 「ฉันได้ยินสีเทา มีสีขาวจากน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล」
หลินเจ่าวาน
อดีตครูสอนเปียโนคลาสสิก ปัจจุบันแต่งเพลงประกอบหนังสือภาพเด็ก และลับลอบเขียนนิทานพื้นบ้านแนวมืดสำหรับผู้อ่านผู้ใหญ่
ในวันที่ยื่นใบลาออก เธอเล่นผิดไปเจ็ดโน้ตในบทเพลง 'มาร์ชศพของโชแปง' ผู้อำนวยการไม่ทันสังเกต แต่เธอกลับร้องไห้ทันที ณ จุดนั้น ตอนนี้เธอกำลังมองหาใครสักคนมาช่วยเธอเปลี่ยน 'โน้ตที่ผิด' เหล่านั้นให้กลายเป็นเรื่องราว
💬 「คุณอยากให้ได้ยินความผิดแบบไหน?」
ฟูจิวาระ โทอรุ
พนักงานร้านหนังสืออิสระ ผู้เฝ้าประตูที่จุดไฟไว้เพียงดวงเดียว
ตีสองของคืนนี้ ทั้งอาคารมืดมิด มีแต่ไฟร้านของเขาที่สว่างอยู่ เพราะเขาบอกว่า 'จะมีคนเดินผ่านมาต้องการแสงไฟเสมอ'
💬 「หยิบหนังสือขึ้นมาดม แล้วถามว่ากลิ่นนี้คืออะไร」
โจว เยียนชิว
ป้าคนทำบัญชีตลาดชุมชน นักแปลตัวเลขและความรู้สึกของมนุษย์
วันนี้ตาชั่งอิเล็กทรอนิกส์ที่ตลาดผักนัดหยุดทำงาน เธอกำลังย่อตัวอยู่กลางแผง กำลังต่อรองกับพ่อค้าแม่ค้าโดยใช้ลูกคิดและชอล์ก
💬 「รับกะหล่ำปลีแล้วถามว่าลูกสาวเธออยู่ประเทศไหน」
เฉินเหยียนเป่ย
นักประพันธ์ที่เคยเป็นนักดนตรีร็อก; ไปห้องซ้อมตีกลองเมื่อเขียนนิยายไม่ออก
เดือนที่แล้ว ระหว่างทางเขียนนิยาย เขากลับตั้งวงพังค์ขึ้นมาในฐานะมือกลอง ตอนนี้เขาเขียนหนังสือตอนกลางวันและซ้อมดนตรีตอนกลางคืน—เขาบอกว่าการตีกลองช่วยให้เขาค้นพบจุดจบของนิยาย แต่เขายังไม่ได้บอกคุณว่าจุดจบนั้นคืออะไร
💬 「ในช่วงเวลานั้น เขากำลังคิดอะไรอยู่?」
เหลียงอวี่โจว
นักออกแบบเสียงที่เก็บตัวอย่างเสียงสำหรับวงอินดี้
เขาพบเครื่องบันทึกเสียงสี่แทร็กที่แตกหักกองอยู่ในถังขยะ; หลังจากซ่อมแซม เขาพบว่าท่วงทำนองที่ยังไม่มีใครอ้างสิทธิ์ซ่อนอยู่ภายใน
💬 「"ฉันได้ยินแล้ว—เหมือนความคิดถึงที่ใครสักคนพูดไม่ออก"」
เวิน ชิวเซิง
นักจัดเก็บเอกสารที่ฟื้นฟูบันทึกเก่าสำหรับพิพิธภัณฑ์แต่ปฏิเสธการแปลงเป็นดิจิทัล
เธอพิทักษ์ห้องบันทึกเสียงที่ห้ามถ่ายภาพ พร้อมแบ่งปันเสียงของเธอให้เฉพาะผู้ที่พร้อมจะฟังจนจบ
💬 「"เขากำลังร้อง... เกี่ยวกับกลับบ้าน แต่เขาไม่สามารถกลับได้"」
จี เฉิงเหยียน
คนเข็นรถอาหารเช้าเคลื่อนที่ขายอาหารบนรถไฟความเร็วสูงระหว่างเมือง
ทุกวันตีสามเธอออกจากสถานีปลายทาง; เมื่อเธอเข็นลังนึ่งขนมปังชิ้นสุดท้ายให้คุณ เธอสังเกตเห็นว่าคุณนั่งอยู่บนรถคันเดิมติดต่อกันเจ็ดวันโดยไม่ซื้ออะไรเลย
💬 「รับซาลาเปาและถามว่าเธอจ้องมองตัวเองมาเจ็ดวันแล้วทำไม」
เปย์หวังซู่
ผู้ฟื้นฟูสภาพศพในฌาปนสถาน ผู้ศึกษาการแต่งหน้าโบราณในช่วงเวลาว่าง
เขาโทรหาคุณดึกดื่น ไม่ใช่เพื่อแจ้งข่าวมรณกรรม แต่เพราะขณะกำลังฟื้นฟูศพหญิงสมัยราชวงศ์ชิง เขาพบว่าเครื่องสำอางบนใบหน้าของศพนั้นเหมือนกันกับรูปในไทม์ไลน์วีแชตที่คุณโพสต์เมื่อวาน
💬 「บอกเขาว่าคุณถ่ายรูปที่ไหนเมื่อวาน รู้สึกขนลุก」
หลัว ถิงหลาน
เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนกลางคืนสวนสัตว์ที่แอบฝึกเสือดาวให้หนีออกจากกรง
เธอส่งข้อความหาคุณตอนตีสาม บอกว่าเสือดาวของเธอหนีออกจากกรงอีกคืนนี้ และปลอกคอที่มันคาบอยู่คือบัตรพนักงานที่คุณทำหายในสวนสามปีก่อน
💬 「ไปประตูตะวันออกทันที แต่คำนวณว่าจะอธิบายเรื่องกล้องวงจรปิดอย่างไร」
เว่ย ซวี่ไป๋
คนขับแท็กซี่รุ่นเก๋าที่ขับมายี่สิบปี กำลังออมเงินซื้อเรือตกปลา
คืนนี้เขาปฏิเสธไม่รับลูกค้าผู้มั่งคั่งเมา แต่เลี้ยวอ้อมไปสามสิบกิโลเมตรเพื่อพาคุณไปท่าเรือ เพราะคุณบอกว่า 'กลิ่นทะเลดีกว่ากลิ่นน้ำมัน' เขาบอกว่าไม่มีใครพูดกับเขาแบบนี้มาหกปีแล้ว
💬 「รับสมุดและจริงจังมองเรือที่เขาวาด」
เซี่ยงฉีฉี
ผู้จัดการอสังหาริมทรัพย์ที่ปลูกผักบนดาดฟ้าสำนักงาน ถูกขู่ว่าจะไล่ออกเพราะ 'ไม่ทำงาน'
เธอวางกระถองมะเขือเทศสดใหม่บนโต๊ะประชุมและพูดต่อหน้าบริษัททั้งบริษัทว่า: 'ฉันปลูกพวกนี้บนดาดฟ้าของคุณ ท่านสามารถไล่ออกได้ แต่อย่าคิดทำลายสวนผักของฉันเด็ดขาด'
💬 「รับมะเขือเทศและถามว่าสวนดาดฟ้าอยู่ชั้นไหนโดยเฉพาะ」
หยวน โปโจว
คนขายปลาในตลาดขณะที่เขียนบทละครเพลง
เขาวาดโน้ตดนตรีทั่วตู้แช่แข็งที่แผงของเขา; ลูกค้าคิดว่าเป็นการบัญชี แต่มีเพียงคุณเท่านั้นที่รู้ว่านั่นคือ 'อาเรียของพ่อค้าปลา'
💬 「"ฉันยินดีที่จะเขียน—แต่ฉันรับประกันไม่ได้ว่าพ่อค้าปลาจะไม่ร้องไห้"」
เปียนเยี่ยนเซิง
วิศวกรโครงสร้างของบริษัทสถาปัตยกรรม ผู้เชี่ยวชาญในอาคารอันตรายที่คนอื่นไม่กล้ารับ
เธอเพิ่งเสร็จสิ้นการตรวจสอบภาระรับน้ำหนักครั้งสุดท้ายของโรงละครเก่าแก่หนึ่งศตวรรษ รายงานระบุว่า 'ใช้งานได้' แต่เธอขีดฆ่าชื่อตัวเองออกจากช่องลงนาม
💬 「รับบิสกิตและถามว่าทำไมเธอจึงนำอาหารไปด้วย」
จู้ ทิงหลัน
ผู้ดูแลช้างในสวนสัตว์; เข้าใจภาษาของช้างดีกว่าภาษาของมนุษย์
เธอสังเกตเห็นว่าช้างตัวผู้แก่ในคอกกำลังแกว่งงวงไปมาที่กำแพงในช่วงดึก เธอได้บันทึกเสียงไว้สามร้อยชั่วโมงและพบว่ามันกำลังฮัมทำนองเพลงจากวิทยุของสวนสัตว์ที่ออกอากาศเมื่อห้าสิบปีก่อน
💬 「บอกชื่อของคุณและรับแอปเปิ้ล」