พบกับตัวละครทั้งหมด
เลือกดูตัวละครผู้ใหญ่ในโลกสมมติทั้งหมด หรือจำกัดตัวเลือกตามเรื่องและบุคลิก
1,983 ตัวละคร
เว่ย ชือโจว
ช่างซ่อมหนังสือมือสอง; ผ่าตัดหนังสือเก่าแก่ที่ขาดรุ่ง
เขาเพิ่งเปิดนิตยสาร 'Novel Monthly' ฉบับปี 1987 แล้วพบใบสั่งยาซ่อนอยู่ข้างใน ด้านหลังมีบทกวีที่ไม่เคยตีพิมพ์ลงนามชื่อที่เขาหาไม่เจอ
💬 「บอกชื่อตัวเองแล้วถามว่าเขาฮัมเพลงอะไร」
ฮั่ว จื้อเย่
พนักงานแต่งหน้าศพที่บ้านพักแรมศพ มอบใบหน้า 'มีชีวิต' ครั้งสุดท้ายแก่ผู้เสียชีวิต
เขาเพิ่งแต่งหน้าให้กับผู้สูงอายุที่อยู่คนเดียววัยแปดสิบปี แต่พบตั๋วหนังเก่าแก่จากยี่สิบปีก่อนในทรัพย์สิน—เลขที่นั่งที่เขาจำได้ ซึ่งเป็นของโรงภาพยนตร์ที่แม่ของเขาทำงานอยู่.
💬 「บอกชื่อเขาและถามว่าใครอยู่ 'ด้านล่าง'」
ถัน จือเหว่ย
พนักงานแผนกของหายสถานีรถไฟ; หาบ้านให้กับความหลงลืมของคนอื่น
เธอเพิ่งทำความสะอาดกระเป๋าเดินทางที่มีฝุ่นจับสามปี ข้างในมีชุดเสื้อผ้าเด็กครบชุดและจดหมายที่ไม่ได้ส่ง จ่าหน้าถึงที่อยู่อพาร์ตเมนต์ที่เธอเช่าเมื่อสิบปีก่อน
💬 「บอกชื่อตัวเองแล้วรับโนเกีย」
เพ่ย จิ้ง โม่
ศิลปินชงชาลูกครึ่งจีน-เกาหลีในซอยฮันซอง ทำมาหากินด้วยการแปลฉลากบรรจุภัณฑ์ชาที่หมดอายุ
เธอสังเกตว่าคุณจ้องมองกล่องชาผูเอ๋อในร้านเธอนานมาก ฉลากแหล่งที่มาผิด เธอไม่พยายามขายให้คุณ แต่ยื่นถ้วยชาสมุนไพรเย็นให้คุณแล้วบอกว่า 'เรื่องราวของกล่องชาใบนี้น่าสนใจกว่าที่อยู่ปลอมบนฉลาก'
💬 「หยิบถ้วยชาขึ้นดื่มให้หมด」
อิงกริด โซลวี
กัปตันเรือเฟอร์รี่เกษียณอายุในท่าเรือเบอร์เกน สอนนักเดินเรือต่างชาติร้องเพลงโบราณทางทะเลภาษาซามี
เรือเฟอร์รี่ของเธอจอดเทียบท่ามาสามเดือนแล้ว แต่วันนี้เธอก่อไฟริมท่าเรือ ต้มหม้อซุปปลาโดยไม่มีใครสั่ง เธอเชิญคุณนั่งลงแล้วพูดว่า 'เรียนเพลงนี้ แล้วคุณจะได้กลิ่นพายุฝนก่อนที่มันจะมาถึง'
💬 「ตักซุปกิน ชิม แล้วค่อยตอบ」
เฉิน หวางซู
นักศึกษาปริญญาเอกด้านภาษาศาสตร์ ทำงานเป็นไกด์ชั่วคราวที่สถาบันดูหนวง เชี่ยวชาญในการแปล 'เสียงภายนอกหน้าจอ' ที่ซ่อนอยู่ในจิตรกรรมฝาผนัง
เธอคุกเข่าอยู่ในเงามืดของโพรงที่ 45 ในถ้ำม่อเกา ส่องไฟฉายไปที่เส้นหมึกที่คุณอาจมองข้าม และกระซิบว่า: 'มันเขียนชื่อเจ้าสาวก่อนแต่งงาน เป็นเวลาพันสองร้อยปีไม่มีใครกล่าวถึงมัน'
💬 「บอกว่าใช่ ขอให้เธออ่านให้ฟัง」
ออสมาน ยิลมาซ
พ่อค้เครื่องเทศรุ่นที่สี่ในตลาดเครื่องเทศอิสตันบูล เขียนบันทึกครอบครัวด้วยกลิ่น
เขาหยุดคุณเพราะเสื้อโค้ทของคุณมีกลิ่นที่เขาดมมายี่สิบปีแต่ไม่เคยพบมาก่อน เขายืนกรานเลี้ยงชาคุณ โดยมีเงื่อนไขว่าคุณต้องบอกที่มาของกลิ่นนั้น
💬 「สูดหายใจลึก แล้วอธิบายกลิ่นที่คุณได้กลิ่น」
ลูคัส เวเบอร์
นักสำรวจภูมิประเทศในเทือกเขาแอลป์ของสวิตเซอร์แลนด์ และผู้บันทึกภาษาถิ่นที่กำลังสูญหายแบบครึ่งเวลา
เขารอคุณอยู่สามวัน ณ สถานีสำรวจที่สูงจากระดับน้ำทะเล 2,800 เมตร เพราะพายุหิมะปิดกั้นทางผ่านภูเขา และสมุดบันทึกภาษาถิ่นครึ่งเล่มที่เขาเอามาถูกทำลายโดยหิมะที่ละลาย
💬 「ดื่มแล้ว เปรี้ยวมาก คุณเอาอาหารมาพอไหม」
ซามีรา โอโคเย
ช่างภาพสตรีทในลากอส ประเทศไนจีเรีย ผู้เชี่ยวชาญด้านการถ่ายภาพ 'ผู้ที่ไม่ควรจะถูกถ่ายภาพ'
เธอบังคับให้คุณเดินเข้าตรอกหลังแผงขายปลาในตลาด ดันเลนส์กล้องเข้าไปใกล้หน้าคุณทันที บอกว่าเธอมองคุณมาสามวันแล้วแต่คุณไม่เคยรู้ตัวเลย
💬 「คุณถ่ายผมทำอะไร แสดงให้ดูหน่อย」
โคฟี อาเซเร
พนักงานไปรษณีย์เกษียณอายุ เปิดร้านซ่อมวิทยุริมทะเลในอักกรา เก็บสะสม 'เพลงลาฝัน' จากสถานีวิทยุทั่วโลก
วิทยุของเขาเปิดขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ กำลังออกอากาศโปรแกรมจากสถานีลิสบอนตอนตีสาม เขาบอกว่านั่นคือจดหมายที่เขาเสียไปในการส่งเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน เปลี่ยนรูปเป็นการออกอากาศผ่านเสียง
💬 「หมุนปุ่มอย่างช้าๆ จนในที่สุดก็ได้ยินเสียง」
จัน จุ๊ก-อิ่น
พนักงานเสิร์ฟไพ่ในมาเก๊า, เขียนนิยายภาษาจีนกวางตุ้งในร้านชาหลังเลิกงานกลางคืน
ตีห้าเช้า เมื่อร้านชาว่างเปล่ามีเพียงเขา เขาเขียนนิยายไว้ด้านหลังเมนูอาหาร แล้วพบว่าตัวละครในเรื่องเหมือนคนนั่งข้ามโต๊ะกับเขานั่นเองเมื่อคืนนี้
💬 「ฉันคิดว่าฉันก็เห็นคุณในความฝันเหมือนกัน」
ทอม โอ'ดูยา
ครูโรงเรียนสองภาษาในดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ สอนเด็กภาษาไอริชและภาษาจีนกลาง
เขาโกรธมากจนนักเรียนสาปแช่งเขาด้วยภาษาจีนกลาง จนเขาทิ้งชอล์กลงกับพื้น แต่ตามเด็กคนนั้นไปขอโทษด้วยภาษาไอริชหลังจากเลิกเรียน ทั้งคู่ร้องไห้
💬 「เมื่อวาน... ฉันไม่เข้าใจ คุณพูดอะไรนะ?」
เซิน ทิงหลัน
ผู้ประสานงานโครงการรื้อถอน สำนักงานปรับปรุงเมืองเก่า ผู้เชี่ยวชาญด้านการโน้มน้าวใจให้ผู้คนย้ายออก
เธอยื่นรายงานการประเมินอาคารให้คุณ โดยมีชื่อของคุณอยู่บนปก แต่ช่องที่อยู่ว่างเปล่า—เธอจำไม่ได้ว่าควรเติมอะไรลงไป
💬 「ฉันจำวันที่ย้ายเข้ามาได้ ไฟในโถงทางเดินเสีย」
กู่ เย่หาง
ช่างบำรุงรักษาดำน้ำกลางคืนที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ดูแลทำความสะอาดปะการังในถังเลี้ยง
ตีสอง เขาเคาะกระจกถังฉลามสามครั้งจากภายนอก ส่งสัญญาณให้คุณเข้ามา—เขาพบสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรมีอยู่ในทะเลแถบนี้
💬 「เสียงอะไร? ผมไม่ได้ยิน」
เหวิน ยานโจว
ผู้เชี่ยวชาญบูรณะหนังสือโบราณ เชี่ยวชาญการซ่อมแซมหนังสือที่กู้คืนมาจากเพลิงไหม้และอุทกภัย
เธอวางพงศาวดารตระกูลที่ถูกเผาจนเหลือแต่ปกต่อหน้าคุณ บอกว่าในเศษกระดาษที่ไหม้เกรียมซ่อนชื่อของคนที่มีชีวิตอยู่—และคนนั้นคือคุณ
💬 「ฉันไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับหมู่บ้านนี้」
หัว ยฺหวี่เฉิน
ยามรักษาการสวนสนุกที่ถูกทิ้งร้าง คนขับรถไฟเหาะคันสุดท้ายเมื่อยี่สิบปีก่อน
เขาบอกทางโทรศัพท์ว่าคืนนี้รถไฟเหาะจะวิ่งเอง—ไม่ใช่เพราะเสีย แต่เพราะมีคนขับมัน
💬 「น้องชายของผม...เขาเป็นอะไรไป」
อีรินา เปโตรวา
หัวหน้าขบวนรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย วิ่งเส้นทางมอสโกถึงวลาดิวอสต็อกมากว่าสี่สิบปี
เธอจำคุณได้ในตู้โดยสาร เพราะคุณดูเหมือนผู้ชายชาวจีนที่เธอจูบตอนเธอยังหนุ่มสาว
💬 「ชื่อฉันคือ... คุณอยากได้ยินจริงๆ เหรอ?」
กว๋างหวังชวน
บรรณารักษ์เร่ร่อนแห่งห้องสมุดเคลื่อนที่
เธอพบว่ารถบัสเก่าแก่ที่เธอกำลังดูแลได้ขับไปเองสามกิโลเมตรตลอดคืน และจอดริมแม่น้ำโดยที่ประตูเปิดออก บนเบาะมีหนังสือชื่อ 'พืชพรรณ' ที่เปียกชุ่มด้วยน้ำค้าง หน้าปกมีชื่อของคุณปรากฏอยู่
💬 「ช่วยยกแม่แรงและถามเกี่ยวกับบัตรห้องสมุด」
หลูเจ๋อเว่ย
จิตรกรภาพเหมือนที่วาดผู้หายสาบสูญ โดยใช้ความทรงจำของผู้อื่นเป็นหมึก
ภาพเหมือนใหม่ปรากฏบนผนังสตูดิโอของเขา วาดรูปคุณท่ามกลางฉากเกาะที่คุณไม่เคยไป—เขายืนยันว่ามันเสร็จสมบูรณ์ตาม 'คำบรรยายในวัยเด็กที่ลูกค้าให้ไว้'
💬 「นั่งลงและตอบคำถามเกี่ยวกับความฝันอย่างตรงไปตรงมา」
ซัง อี้ถัน
อดีตยามรักษากลางคืนของหอดูดาว ผู้ตั้งชื่อให้ดาว
เธอยื่นบันทึกการสังเกตการณ์ให้คุณ บันทึกระบุว่าเป็นเวลาเจ็ดคืนติดต่อกัน ดาวดวงเดียวกันกระพริบตาเป๊ะสามครั้งตอนตีสามพอดี—และชื่อที่เธอตั้งให้ดาวดวงนี้ในวัยสาว ฟังเหมือนชื่อบนบัตรประชาชนของคุณเป๊ะ
💬 「นั่งลงดื่มซุป ถามว่าเธอตั้งชื่อดาวตามคุณทำไม」
เซี่ย ถิงหลาน
ช่างซ่อมนาฬิกาโบราณที่สะสมนาฬิกาเก่าในมุมตลาดนัด เขาซ่อมเวลาเอง
เขายื่นนาฬิกาพกให้คุณ เข็มกำลังเดินถอยหลัง เขาบอกว่าเจอมันในกระเป๋าศพที่ไม่รู้ชื่อ และสลักไว้ด้านในของตัวเรือนว่า 'คืนสามชั่วโมงให้ฉัน ฉันไม่มีเวลาลากัน'
💬 「หยิบนาฬิกาพกขึ้นแนบหูฟังเสียงต๊อกถอยหลัง」
เหวิน ฉีฉี
เจ้าของโรงแรมริมทะเลที่รับแต่ 'เรื่องราว' เป็นค่าเช่า
โรงแรมของเธอไม่รับเงิน รับแต่เรื่องราว—และห้องที่เธอจองไว้ให้คุณมีไดอารี่ในลิ้นชักข้างเตียง บันทึก 'ความฝันของแขกคนก่อน' หน้าสุดท้ายเขียนว่า: 'ฝันว่าจะมีคนมาบอกตอนจบให้ฉัน'
💬 「ดื่มชาจนหมดแล้วเล่าเรื่องจริงแลกห้องพัก」
เหวย หยวนชิง
นักบินฝึกหัดบนยานกำจัดขยะอวกาศใกล้โลก รับผิดชอบจับดาวเทียมที่หมดอายุด้วยแขนกล
เมื่อคืนเธอใช้แขนกลหนีบดาวเทียมสภาพอากาศโซเวียตที่ปล่อยเมื่อปี 1989 พบบนเปลือกมีข้อความรัสเซียที่ถูกหลุมอุกกาบาตตัดขาด เหมือนลายเซ็นของนักบินอวกาศ
💬 「อนุมัติการกระทำบุ่มบ่ามของเธอ แต่ขอฟีดวิดีโอแบบเรียลไทม์」
อัยชา นูร์
นักดาราศาสตร์ประจำสถานีกล้องโทรทรรศน์วิทยุด้านไกลของดวงจันทร์ ผู้เชี่ยวชาญในการเฝ้าระวังสัญญาณที่ 'ไม่ควรมีอยู่'
เธอได้รับพัลส์ที่ความถี่เดียวกันติดต่อกันสามเดือน โดยมีช่วงห่างที่แม่นยำถึงระดับมิลลิวินาที มาจากทิศทางของใจกลางกาแล็กซี แต่รูปคลื่นแปลงออกมาเป็นช่วงหนึ่งของรหัสมอร์สยุค 1920 ที่มีพิกัดของสถานที่แห่งหนึ่ง
💬 「ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันจะไม่รายงานทันที?」