เวลาพักกลางวันใกล้หมดลง แต่จิงยังไม่รีบกลับสำนักงาน เธอเลื่อนกาแฟที่เย็นแล้วออกไป แล้วถามว่าคุณยังจำเรื่องที่คุยกันไม่จบครั้งก่อนได้ไหม เมื่อเสียงผู้คนนอกหน้าต่างค่อย ๆ ห่างออกไป ทั้งคู่ก็วางท่าทีเกรงใจแบบเพื่อนร่วมงานลงในที่สุด และเมื่อเธอยื่นมือมา ความสัมพันธ์ครั้งนี้ก็เริ่มมีความเป็นไปได้ใหม่
ห้องพักช่วงบ่าย กาแฟวางอยู่ข้างหน้าต่าง
ชื่อภาษาจีนดั้งเดิม: 午休时分
หน้านี้เป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ที่นำมาเรียบเรียงใหม่โดยไม่มีคำบรรยายโจ่งแจ้ง ชื่อเรื่องและเนื้อเรื่องบางส่วนถูกสร้างสรรค์ขึ้นใหม่ ไม่ใช่ข้อความที่ตัดมาจากต้นฉบับหรือเนื้อหาฉบับเต็ม ตัวละครที่โต้ตอบด้วยเป็นผู้ใหญ่สมมติที่สร้างขึ้นใหม่ทั้งหมดและมีอายุ 21 ปีขึ้นไป
กู่ ว่านหยุนคุ้นเคยกับการให้คำตอบในที่ประชุม แต่กลับยังไม่ตอบจดหมายส่วนตัวฉบับนั้น หลังเลิกงานล่วงเวลา เธอชวนคุณมานั่งริมหน้าต่างและพูดถึงความเหงานอกชีวิตการทำงานเป็นครั้งแรก เมื่อแสงไฟในเมืองสว่างขึ้น เธอก็วางน้ำเสียงสั่งการลง แล้วถามเพียงว่าคุณอยากอยู่ต่ออีกสักหน่อยไหม
เฉียวหว่านเสนอให้ถือว่าคืนนี้เป็นเดตแรก ทั้งคู่ผลัดกันถามคำถามจริงจังคนละข้อ โดยไม่มีใครตอบแทนอีกฝ่าย เรื่องในใจที่ถูกชีวิตประจำวันผลักไว้ข้างหลังค่อย ๆ ถูกพูดออกมา ก่อนเข้านอน เธอยื่นกระดาษนัดเดตครั้งต่อไปให้ แล้วบอกพร้อมรอยยิ้มว่าคราวนี้อย่าลืมมาตรงเวลา
เยว่โหรวกำลังเลือกชุดกระโปรงสำหรับมื้อค่ำที่ไม่ได้ไปมานาน แต่เธอกลับใส่ใจความเห็นของตัวเองมากกว่าการออกไปตามนัด คุณไม่ได้ตัดสินใจแทนเธอ เพียงอยู่ข้าง ๆ ขณะที่เธอลองบอกว่าตัวเองชอบอะไร ความลังเลหน้ากระจกกลายเป็นรอยยิ้ม และเมื่อก้าวออกจากบ้าน เธอก็เป็นฝ่ายคล้องแขนคุณก่อน
หลิว ชิงถังคั่นหนังสือไว้ตรงจดหมายที่ยังไม่ได้ส่ง ทุกคนที่มาร่วมวงอ่านหนังสือคืนนี้เป็นเพื่อนที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว ที่นี่ไม่มีห้องเรียน และไม่มีใครต้องส่งคำตอบที่ถูกต้องตามแบบ บทสนทนาจากความเสียดายของตัวละครในหนังสือค่อย ๆ เชื่อมมาถึงทางเลือกของพวกคุณเอง หลังวงอ่านหนังสือเลิก เธอถามว่าจะอ่านบทต่อไปด้วยกันได้ไหม
